Recensie: Schildpadden tot in het oneindige – John Green

Eindelijk! John Green bracht een nieuw boek op de markt! Hier kan je mijn recensie lezen over Schildpadden tot in het oneindige van John Green.

“Op het moment dat ik voor het eerst besefte dat ik weleens fictief zou kunnen zijn, bracht ik mijn weekdagen door in een van overheidswege gefinancierde instelling aan de noordkant van Indianapolis die de White River High School heette, waar ik op een specifiek tijdstip – tussen 12:37 uur en 13:14 uur – mijn lunch at in opdracht van machten die zoveel groter waren dan ikzelf dat het onbegonnen werk was ze te omschrijven.”

Korte Inhoud

Al sinds haar jeugd kampt Aza Holmes met hevige angsten. Soms twijfelt ze zelfs wie er aan het roer staat in haar leven: zij of haar dwanggedachten.

Als Aza en haar beste vriendin Daisy het nieuws horen over de voortvluchtige miljardair Russel Pickett en de beloning voor de gouden tip over zijn verblijfplaats, besluiten de twee op zoek te gaan. Het leidt hen naar Picketts zoon Davis, die samen met zijn broertje Noah op het enorme landgoed van zijn vader woont, in het gezelschap van een tuatara – een zeldzaam reptiel – die op het punt staat een fortuin te erven.

Davis maakt gevoelens in Aza los die haar kwetsbaarder maken dan ze al was. Terwijl zij steeds verder wegzinkt in de spiraal van haar gedachten, komt de waarheid over Russel Pickett langzaam aan het licht.

Recensie

10 oktober 2017. Een legendarische dag voor de John Green-fans. Maar tegelijk ook World Mental Health Day. En dat is volgens mij geen toeval.

Waarom Schildpadden tot in het oneindige een must-read is

Aza en Davis zijn niet echt wat je gemiddelde tieners noemt. Aza vreest dat ze doodgaat wanneer ze iemand zoent. Davis is de zoon van een miljardair en heeft een bioscoop in zijn huis waar elke nieuwe film magischerwijs opduikt. En toch hebben ze beide iets herkenbaars, iets waar elke tiener zich in kan vinden.

Davis is geen pretentieuze rijkeluiszoon die vindt dat hij overal recht op heeft. Nee, hij staat met zijn beide voeten op de grond en weet vanuit eerste hand dat geld niet gelukkig maakt. En hoewel dit personage realistisch is neergezet, is het vooral Aza die de show steelt.

Realistische weergave van geestelijke gezondheidsproblemen

Schildpadden tot in het oneindige kaapt voor mij de prijs weg van beste representatie op het vlak van geestelijke gezondheidsproblemen. Aza heeft een angststoornis en een obsessief-compulsieve stoornis en John Green windt er geen doekjes om: het is lelijk, moeilijk, vies, beangstigend en frustrerend.

Hoe is John Green erin geslaagd om dit realistisch neer te zetten? Het voelde niet aan alsof iemand een concept probeerde te beschrijven. Uit elk woord bleek dat hij al die gevoelens zelf heeft gevoeld, dat hij zelf in een oneindig nauwer wordende spiraal heeft geleefd. En na wat research blijkt dit ook zo te zijn. Al vanaf zijn zesde worstelt hij met OCD en angststoornissen. Het is moedig dat hij zijn gevoelens aan een personage heeft geleend en hiermee een boek heeft geschreven dat voor vele mensen een steun zal zijn.

“Wat het met zo’n spiraal is: er komt nooit echt een eind aan. Hij wordt alleen steeds nauwer, tot in het oneindige.”

Geen klassieke Young Adult-formule

We kennen allemaal de klassieke YA-formule. Een meisje met problemen – laag zelfvertrouwen, ziekte, mentale problemen, onpopulair,… – wordt halsoverkop verliefd. Dankzij die nieuwe relatie ontdekt ze een ijzersterk vertrouwen in zichzelf en verandert haar hele leven, met als resultaat dat haar problemen smelten als sneeuw voor de zon. Hier nog maar aan denken, doet me al lichtjes overgeven in mijn mond.

Gelukkig blijft John Green mijlenver weg van dit cliché. Hij maakt duidelijk dat een geestelijk gezondheidsprobleem geen uitzichtloze of hopeloze situatie hoeft te zijn. Er is een uitweg, maar daarvoor zal je hard moeten werken, met vallen en opstaan – om het zelf met een cliché te zeggen. De oplossing ligt dus binnenin jezelf, net zoals je geluk ook in jezelf zal vinden.

“En wij mensen zitten zo vast aan taal dat we tot op zekere hoogte wat we niet kunnen benoemen ook niet kunnen kennen. En daarom veronderstellen we dat het niet echt is. We verwijzen ernaar met verzamelwoorden, zoals ‘gek of ‘chronische pijn’, termen die zowel uitsluiten als minimaliseren. De term ‘chronische pijn’ omvat niets van de verpletterende, aanhoudende, ononderbroken, onontkoombare kwelling. En de term ‘gek’ bereikt ons zonder iets van de doodsangst en ongerustheid waarmee jij leeft. Ook spreekt uit geen van die termen de moed waar mensen met dergelijke pijnen blijk van geven, en daarom zou ik je willen aanmoedigen je geestelijke gezondheid aan een ander woord op te hangen dan aan ‘gek’.”

Waarom dit een character-driven boek is

Je wordt zo in Aza’s eindeloze gedachtenspiraal getrokken dat je bijna zou vergeten dat er nog een plot verteld moet worden. En het lijkt wel alsof John Green dat soms ook vergeet. Het verhaal rond Russel Pickett is dan ook niet echt aangrijpend en laat me koud. Het lijkt eerder een zijsprong, of een kapstok om gesprekken aan op te hangen.

Het gaat ‘m niet echt om Russel Pickett en waar hij naartoe is. Het gaat om Aza en Davis. Hun gedachten en emoties. Je ziet beide van dichtbij een evolutie doormaken en dat is wat dit boek zo mooi maakt.

Waarom ik fan ben van John Green

John Green heeft een zeer specifieke schrijfstijl die je niet vaak ziet in het Young Adult-genre. Hij schrijft over herkenbare tieners en doet dit op zo’n manier dat de lezer zich begrepen en aangesproken voelt. Hij begrijpt maar al te goed dat tieners, ondanks hun nog ontwikkelende brein, intelligent zijn en complexe onderwerpen aankunnen.

Dit boek krijgt 4 sterren. (recensie)

Lees alle reviews over Schildpadden tot in het oneindige

Titel: Schildpadden tot in het oneindige
Originele titel:
Turtles all the way down
Auteur:
John Green
Uitgever:
Gottmer
Verschenen in:
oktober 2017
Pagina’s:
320 pg.
Genre: Young Adult, Contemporary
ISBN:
9789025768539

**De uitgever heeft mij dit boek bezorgd in ruil voor een eerlijke recensie.

Follow:

Recensie: Het Dilemma – Samantha King

Afgelopen week las ik de spannende thriller Het Dilemma van Samantha King. Hier kan je mijn recensie lezen.

“Aidan was de enige van ons die Annabel weer kon laten glimlachen als ze naast de hoofdrol gegrepen had bij een dansauditie, of als ze niet mee kon doen aan de zwemshow omdat ze verkouden was. Hij hield van haar met dezelfde overgave waarmee hij mij nu duidelijk haat. Nee, haten is te sterk uitgedrukt, te actief. Ik besta gewoon niet meer voor hem, en zelf bestaat hij ook amper. Hij was altijd Annebels schaduw, maar nu is hij een schaduw van zichzelf.”

View Post

Follow:

Recensie: Huizen – Gretel Van den Broek

Afgelopen week las ik Huizen van Gretel Van den Broek. Hier kan je mijn recensie over dit boek lezen.

“Kijk niet achterom, denk ik, want daar is de bolle lens, het schrikbeeld van een wijd opengetrokken pupil, een sterk vergrote iris met onmiskenbaar de kleuren van mijn vaders blik. Het is niet de lens die uitvergroot, het is mijn opgestookte fantasie. Word rustig, moet ik denken. Word kalm. Hij is hier niet. Kom, herhaal het, hij is hier niet. En zijn bespiedend oog? Ach, kom, maak er iets anders van. Moeilijk is het niet, mijn vader blinkt uit in viezigheid. Slaapoog, prutoog, veel-te-lang-in-gewreven-oog. Ja, dat is een draaglijke gedachte. Ademen, nu, en rijden, voorzichtig.” View Post

Follow:

Recensie: Liefdestips aan mezelf: het dagboek van Olivia Jacobs – Sylvia Van Driessche

Dit héérlijk Young Adult boek ligt vanaf vandaag in de winkel. En hier kan je mijn recensie over Liefdestips aan mezelf: het dagboek van Olivia Jacobs van Sylvia Van Driessche al lezen.

“Ik heb ‘flirttips ingetikt op mijn computer. Ik heb gemerkt dat ik er geen bal van snap, van de liefde, en dat ik professionele hulp nodig heb. Ik ga gewoon opzoeken hoe ik me moet gedragen en ga alle tips uittesten op Max. Iedereen weet dat je alles, zelfs wetenschappelijk onderbouwde psychologische hulp, kan vinden op internet; Nu ja, niet dat ik alles geloof wat ik lees.”

View Post

Follow:

Recensie: Phobos 2 – Victor Dixen

Vorige week las ik het tweede deel in de Phobos-reeks. Hier kan je mijn recensie lezen over Phobos 2 van Victor Dixen.

“Van het weeshuis tot de woning voor fabrieksarbeiders, van die woning tot het trainingskamp van Genesis: ik heb nooit geweten wat het betekende om je thuis te voelen. Maar nu ik deze armen om me heen voel weet ik eindelijk wat het betekent.”

View Post

Follow: