Recensie: Stad van Beenderen – Cassandra Clare (De Kronieken van de Onderwereld #1)

Vorige week las ik eindelijk het eerste deel van De Kronieken van de Onderwereld. Lees hier mijn recensie over Stad van Beenderen van Cassandra Clare.

“Haar maag trok samen, ook al had ze het gezicht van broeder Jeremiah al gezien. Het was net alsof ze voor een rij skeletten stond, net als in zo’n middeleeuws houtsnijwerk waar de doden dansten op de lichamen van de levenden. Het leek alsof hun dichtgenaaide monden naar haar glimlachten.”

View Post

Follow:

Recensie: Aan alle jongens van wie ik hield – Jenny Han (AAJVWIH #1)

Deze heerlijke reeks van Jenny Han stond al een tijdje op mijn verlanglijst. En twee weken geleden was het eindelijk zover! Lees hier mijn recensie over ‘Aan alle jongens van wie ik hield’ van Jenny Han.

“En dat was het dan. Ik huilde mijn ogen uit mijn kop, ik schreef mijn brief, ik liet alles achter me. Daarna heb ik nooit meer op die manier aan hem gedacht. Margot en hij horen bij elkaar. Ze zijn voor elkaar gemaakt.”

Korte Inhoud

Wat als alle grote, heimelijke liefdes van je leven erachter komen hoe je ooit over ze dacht…

De zestienjarige Lara Jean bewaart haar liefdesbrieven in een hoedendoos die ze van haar moeder heeft gekregen. Het zijn geen liefdesbrieven die iemand voor haar heeft geschreven. Nee, deze brieven heeft ze zelf geschreven. Één voor elke jongen waar ze ooit van heeft gehouden – vijf brieven in totaal. En wanneer ze deze schrijft, legt ze haar hart en ziel bloot en zegt ze dingen die ze nooit in het echt zou durven zeggen. Want deze brieven zijn enkel voor haar ogen bestemd. Tot op een dag de hoedendoos vol brieven is verdwenen. Lara Jeans liefdesleven verandert in één klap van denkbeeldig naar totaal uit de hand gelopen.

Recensie

Negatieve recensies schrijven vind ik vaak moeilijk. Een auteur spendeert namelijk zoveel tijd, bloed, zweet en tranen aan het schrijven van een boek. En wanneer ik er dan niet van genoten heb, breekt mijn hart een beetje. Het schrijven van kritische recensies gaat desondanks wel vrij vlot. Ik heb immers voldoende puntjes opgeschreven waarover ik het wil hebben. Maar een recensie schrijven over een boek als ‘Aan alle jongens van wie ik hield’ is eens zo moeilijk. Tijdens het lezen ga ik zo hard op in het verhaal dat ik domweg vergeet om notities te nemen. En kritiek of opmerkingen heb ik al helemaal niet!

Familie Covey

Al na amper drie pagina’s ben ik gehecht aan Lara Jean en haar twee zussen, Margot en Kitty. Ik vind de zussen-dynamiek in dit boek gewoonweg geweldig, want ze zijn echt realistisch neergeschreven. Zussen willen elkaar het ene moment in de wasmachine opsluiten, om elkaar het volgende moment dood te knuffelen. Als je zelf zussen hebt, zal je hier alleen maar instemmend bij kunnen knikken.

Mijn favoriete zus is zonder twijfel Kitty, die niets anders dan hilarisch is. Als lezer ben je nooit voorbereid op wat er uit haar mond komt. En haar eerlijkheid is zowel enorm lachwekkend als hartverwarmend.

“‘Hoi. Hoe heet je?’ Vraagt Peter aan haar.
Kitty twijfelt. Het gebeurt steeds vaker: als ze nieuwe mensen ontmoet, moet ze kiezen of ze Kitty of Katherine wil zijn. ‘Katherine.’
‘Maar je wordt Kitty genoemd?’
‘Door iedereen die me goed kent,’ reageert Kitty. ‘Jij mag Katherine tegen me zeggen.’”

Stil, maar niet saai

Heb ik al gezegd dat Lara Jean fantastisch is? En Jenny Han heeft prachtig werk geleverd met dit personage. Lara Jean is een van de weinige personages – uit alle boeken die ik ooit gelezen heb- waar ik mezelf mee kan identificeren. Ze is stil en brengt liever tijd door met haar familie dan te staan shaken op feestjes. En ze houdt van zichzelf zoals ze is! Vaak zijn stille personages in boeken gelijk ook saaie personages. Maar Lara Jean is allesbehalve saai. Yay! Ze is gewoon een echt en realistisch personage, en dat is wat ‘Aan alle jongens van wie ik hield’ zo goed maakt.

Wanneer Lara Jean ontdekt dat haar liefdesbrieven zijn verstuurd, voel ik een soort plaatsvervangende schaamte. Ik denk dat je het kan vergelijken met iemand betrappen met jouw dagboek in zijn/haar handen. Die woorden waren niet geschreven om door iemand anders gelezen te worden. Die woorden zijn enkel voor jezelf.

Recensie: Aan alle jongens van wie ik hield - Jenny Han // mybooksandlife.be
Sucker

Zoals jullie ondertussen al weten ben ik een sucker voor een goede ontwikkeling van de personages. En oh my, wat heeft Jenny Han dat meesterlijk gedaan! Ik vind het geweldig wanneer ik in het begin van het boek voor een bepaald personage supporter, om aan het einde van het boek een compleet andere kant te kiezen. En dit was het geval bij ‘Aan alle jongens van wie ik hield’.

Lees dit boek trouwens niet met een lege maag. Want dan volgt er gegarandeerd een aanval op de koekjeskast. Nooit eerder heb ik een boek gelezen waar zoveel eten in voorkomt! Lara Jean is een expert in het bakken van koekjes en taarten. En daarover lezen doet je onmiddellijk watertanden.

‘Aan alle jongens van wie ik hield’ van Jenny Han is het beste contemporary Young Adult boek dat ik ooit gelezen heb. Het deed me meeleven met de personages, hardop lachen – ik heb niet meer zo gelachen sinds ‘A Court of Mist and Fury’! – en een traantje wegpinken. De verhaallijnen waren simpel en zonder al te veel poespas, maar uitgevoerd op een manier die mij aan het boek gekluisterd hield. En zeggen dat ik uitkijk naar het tweede deel is een understatement.

Dit boek krijgt 4,5 sterren op 5.

Lees alle reviews over Aan alle jongens van wie ik hield – Veel liefs, Lara Jean

Titel: Aan alle jongens van wie ik hield
Originele titel: To all the boys I’ve loved before
Auteur: Jenny Han
Uitgever: Moon Young Adult
Verschenen in: 2016
Pagina’s: 319 pg.
Genre: Young Adult, Contemporary
ISBN: 9789048831210

**De uitgever heeft mij dit boek bezorgd in ruil voor een eerlijke recensie.

Follow:

Recensie: The Hate U Give – Angie Thomas

‘The Hate U Give’ van Angie Thomas is een boek waar ik echt heel benieuwd naar was. Ik was dan ook ontzettend blij toen ik de kans kreeg om dit boek te lezen. En hier kan je mijn recensie lezen over dit ontzettend relevant verhaal.

“Toen ik twaalf was wilden mijn ouders twee keer ergens over praten. Het ene gesprek ging uiteraard over de bloemetjes en de bijtjes. (…) Het andere gesprek ging over wat ik moest doen als ik werd aangehouden door de politie. Mijn moeder wond zich daarover op en zei tegen mijn vader dat ik daar nog te jong voor was. Hij beweerde dat ik niet te jong was om gearresteerd of neergeschoten te worden.”

View Post

Follow: