Recensie: Schildpadden tot in het oneindige – John Green

Eindelijk! John Green bracht een nieuw boek op de markt! Hier kan je mijn recensie lezen over Schildpadden tot in het oneindige van John Green.

“Op het moment dat ik voor het eerst besefte dat ik weleens fictief zou kunnen zijn, bracht ik mijn weekdagen door in een van overheidswege gefinancierde instelling aan de noordkant van Indianapolis die de White River High School heette, waar ik op een specifiek tijdstip – tussen 12:37 uur en 13:14 uur – mijn lunch at in opdracht van machten die zoveel groter waren dan ikzelf dat het onbegonnen werk was ze te omschrijven.”

Korte Inhoud

Al sinds haar jeugd kampt Aza Holmes met hevige angsten. Soms twijfelt ze zelfs wie er aan het roer staat in haar leven: zij of haar dwanggedachten.

Als Aza en haar beste vriendin Daisy het nieuws horen over de voortvluchtige miljardair Russel Pickett en de beloning voor de gouden tip over zijn verblijfplaats, besluiten de twee op zoek te gaan. Het leidt hen naar Picketts zoon Davis, die samen met zijn broertje Noah op het enorme landgoed van zijn vader woont, in het gezelschap van een tuatara – een zeldzaam reptiel – die op het punt staat een fortuin te erven.

Davis maakt gevoelens in Aza los die haar kwetsbaarder maken dan ze al was. Terwijl zij steeds verder wegzinkt in de spiraal van haar gedachten, komt de waarheid over Russel Pickett langzaam aan het licht.

Recensie

10 oktober 2017. Een legendarische dag voor de John Green-fans. Maar tegelijk ook World Mental Health Day. En dat is volgens mij geen toeval.

Waarom Schildpadden tot in het oneindige een must-read is

Aza en Davis zijn niet echt wat je gemiddelde tieners noemt. Aza vreest dat ze doodgaat wanneer ze iemand zoent. Davis is de zoon van een miljardair en heeft een bioscoop in zijn huis waar elke nieuwe film magischerwijs opduikt. En toch hebben ze beide iets herkenbaars, iets waar elke tiener zich in kan vinden.

Davis is geen pretentieuze rijkeluiszoon die vindt dat hij overal recht op heeft. Nee, hij staat met zijn beide voeten op de grond en weet vanuit eerste hand dat geld niet gelukkig maakt. En hoewel dit personage realistisch is neergezet, is het vooral Aza die de show steelt.

Realistische weergave van geestelijke gezondheidsproblemen

Schildpadden tot in het oneindige kaapt voor mij de prijs weg van beste representatie op het vlak van geestelijke gezondheidsproblemen. Aza heeft een angststoornis en een obsessief-compulsieve stoornis en John Green windt er geen doekjes om: het is lelijk, moeilijk, vies, beangstigend en frustrerend.

Hoe is John Green erin geslaagd om dit realistisch neer te zetten? Het voelde niet aan alsof iemand een concept probeerde te beschrijven. Uit elk woord bleek dat hij al die gevoelens zelf heeft gevoeld, dat hij zelf in een oneindig nauwer wordende spiraal heeft geleefd. En na wat research blijkt dit ook zo te zijn. Al vanaf zijn zesde worstelt hij met OCD en angststoornissen. Het is moedig dat hij zijn gevoelens aan een personage heeft geleend en hiermee een boek heeft geschreven dat voor vele mensen een steun zal zijn.

“Wat het met zo’n spiraal is: er komt nooit echt een eind aan. Hij wordt alleen steeds nauwer, tot in het oneindige.”

Geen klassieke Young Adult-formule

We kennen allemaal de klassieke YA-formule. Een meisje met problemen – laag zelfvertrouwen, ziekte, mentale problemen, onpopulair,… – wordt halsoverkop verliefd. Dankzij die nieuwe relatie ontdekt ze een ijzersterk vertrouwen in zichzelf en verandert haar hele leven, met als resultaat dat haar problemen smelten als sneeuw voor de zon. Hier nog maar aan denken, doet me al lichtjes overgeven in mijn mond.

Gelukkig blijft John Green mijlenver weg van dit cliché. Hij maakt duidelijk dat een geestelijk gezondheidsprobleem geen uitzichtloze of hopeloze situatie hoeft te zijn. Er is een uitweg, maar daarvoor zal je hard moeten werken, met vallen en opstaan – om het zelf met een cliché te zeggen. De oplossing ligt dus binnenin jezelf, net zoals je geluk ook in jezelf zal vinden.

“En wij mensen zitten zo vast aan taal dat we tot op zekere hoogte wat we niet kunnen benoemen ook niet kunnen kennen. En daarom veronderstellen we dat het niet echt is. We verwijzen ernaar met verzamelwoorden, zoals ‘gek of ‘chronische pijn’, termen die zowel uitsluiten als minimaliseren. De term ‘chronische pijn’ omvat niets van de verpletterende, aanhoudende, ononderbroken, onontkoombare kwelling. En de term ‘gek’ bereikt ons zonder iets van de doodsangst en ongerustheid waarmee jij leeft. Ook spreekt uit geen van die termen de moed waar mensen met dergelijke pijnen blijk van geven, en daarom zou ik je willen aanmoedigen je geestelijke gezondheid aan een ander woord op te hangen dan aan ‘gek’.”

Waarom dit een character-driven boek is

Je wordt zo in Aza’s eindeloze gedachtenspiraal getrokken dat je bijna zou vergeten dat er nog een plot verteld moet worden. En het lijkt wel alsof John Green dat soms ook vergeet. Het verhaal rond Russel Pickett is dan ook niet echt aangrijpend en laat me koud. Het lijkt eerder een zijsprong, of een kapstok om gesprekken aan op te hangen.

Het gaat ‘m niet echt om Russel Pickett en waar hij naartoe is. Het gaat om Aza en Davis. Hun gedachten en emoties. Je ziet beide van dichtbij een evolutie doormaken en dat is wat dit boek zo mooi maakt.

Waarom ik fan ben van John Green

John Green heeft een zeer specifieke schrijfstijl die je niet vaak ziet in het Young Adult-genre. Hij schrijft over herkenbare tieners en doet dit op zo’n manier dat de lezer zich begrepen en aangesproken voelt. Hij begrijpt maar al te goed dat tieners, ondanks hun nog ontwikkelende brein, intelligent zijn en complexe onderwerpen aankunnen.

Dit boek krijgt 4 sterren. (recensie)

Lees alle reviews over Schildpadden tot in het oneindige

Titel: Schildpadden tot in het oneindige
Originele titel:
Turtles all the way down
Auteur:
John Green
Uitgever:
Gottmer
Verschenen in:
oktober 2017
Pagina’s:
320 pg.
Genre: Young Adult, Contemporary
ISBN:
9789025768539

**De uitgever heeft mij dit boek bezorgd in ruil voor een eerlijke recensie.

Follow:

Recensie: Het Dilemma – Samantha King

Afgelopen week las ik de spannende thriller Het Dilemma van Samantha King. Hier kan je mijn recensie lezen.

“Aidan was de enige van ons die Annabel weer kon laten glimlachen als ze naast de hoofdrol gegrepen had bij een dansauditie, of als ze niet mee kon doen aan de zwemshow omdat ze verkouden was. Hij hield van haar met dezelfde overgave waarmee hij mij nu duidelijk haat. Nee, haten is te sterk uitgedrukt, te actief. Ik besta gewoon niet meer voor hem, en zelf bestaat hij ook amper. Hij was altijd Annebels schaduw, maar nu is hij een schaduw van zichzelf.”

View Post

Follow:

Recensie: PAAZ – Myrthe van der Meer

Deze week las ik PAAZ van Myrthe van der Meer. Mijn recensie kan je hieronder lezen.

“Ik zou willen dat ik donderdag niet bestond. Ik zou willen dat ik vandaag niet bestond. Mocht ik er donderdag toch nog zijn, dan is het mij om het even of we gaan wandelen of vingerverven. Het is allebei even verschrikkelijk. Het herinnert me er allebei aan dat ik leef.”

View Post

Follow:

Recensie: Stad van Vuur – Cassandra Clare (De Kronieken van de Onderwereld #2)

Enkele weken nadat ik het eerste deel van deze reeks las, Stad van Beenderen, besloot ik om aan het volgende boek te beginnen. Hier kan je mijn recensie lezen over Stad van Vuur van Cassandra Clare, het tweede deel van De Kronieken van de Onderwereld.

“‘Maar hij doet haar wel pijn. Hij heeft geen andere keuze,’ zei Clary. Ze schudde haar hoofd. ‘Zo gaat het tegenwoordig altijd. Er is nooit meer een keuze.’ Maia schreeuwde weer en Clary greep de rand van het aanrecht vast, alsof ze zelf pijn had. ‘Ik haat dit!’ Schreeuwde ze. ‘Ik haat alles! Ik haat dat ik altijd bang ben, altijd op de vlucht, bang wie de volgende zal zijn die gekwetst zal worden. Ik wilde dat alles weer was zoals vroeger!’”

View Post

Follow: