Recensie: Mist in Augustus – Robert Domes

Waargebeurde historische fictie. Kan niet missen, toch? Lees hier mijn recensie over ‘Mist in Augustus’ van Robert Domes.

“Hij roept zo hard als hij kan: ‘Een paar dagen maar, moeder… beloofd?’ Als antwoord glimlacht ze. Ze kust haar handpalm en blaast de kus naar hem. Daarna strijkt ze met haar hand langs haar ogen. Ernst ziet dat haar lippen bewegen, alsof ze zegt: ‘Beloofd.’”  View Post

Follow:

Recensie: Het Meisje Met De Onderrug Tattoo – Amy Schumer

Deze week dompelde ik me onder in de wereld van non-fictie. Lees hier mijn recensie van Het Meisje met de Onderrug Tattoo van Amy Schumer.

“Introvert zijn betekent niet dat je verlegen bent. Het betekent dat je het fijn vindt om alleen te zijn. Je vindt het niet alleen fijn, je hebt het nodig. Als je een echte introvert bent, zijn andere mensen in wezen energievampiers. Je hebt geen hekel aan hen; je moet strategisch bedenken wanneer je je aan hen wilt blootstellen – net als met de zon. Ze geven je een levendig gevoel, tuurlijk, maar je kunt je er ook aan verbranden en dan krijg je zo’n rimpelig Long Island-decolleté waarvoor ik altijd heb gevreesd en waarvan ik weet dat ik het inmiddels heb.”  View Post

Follow:

Recensie: Iene Miene Mutte – M.J. Arlidge

Deze week las ik Iene Miene Mutte, het eerste boek van de populaire boekenreeks van M.J. Arlidge. Mijn recensie kan je hier lezen.

“Ik hef mijn hoofd en zie Amy ernaar kijken. Dan vangt ze mijn blik en slaat haar ogen neer. Zou ze het kunnen oppakken? Onmogelijk, zou ik veertien dagen geleden nog hebben gezegd. Maar nu? Vertrouwen is iets kwetsbaars, moeilijk te winnen, gemakkelijk kwijt te raken. Ik ben nergens meer zeker van.”

View Post

Follow:

Recensie: Sterrenstof – Krystal Sutherland

Deze week las ik de YA-roman van Krystal Sutherland, Sterrenstof. Mijn recensie deel ik met plezier met jullie.

“Ik vind het eigenlijk wel een prettig idee dat we na onze dood weer in het niets verdwijnen, hoeveel pijn of angst of schaamte we ook in ons leven hebben gekend, en ondanks alle rouw of liefdesverdriet. Het besef dat ik met een schone lei zal eindigen geeft me moed. Je wordt begiftigd met een sprankje bewustzijn, waarmee je mag doen wat je wilt en dat aan het einde van de rit weer wordt teruggegeven aan het universum. Ik ben niet religieus, maar zelfs voor mij is dat verlossing op de grootste denkbare schaal. Vergetelheid is niet beangstigend, allesbehalve zelfs. Dichter bij de vergeving van je zonden kun je volgens mij niet komen.”

View Post

Follow: