Recensie: Onder de huid – Sara Flannery Murphy

Hier kan je mijn recensie lezen van Onder de huid, de debuutthriller van Sara Flannery Murphy.

“Zelfs als ik haar onder mijn huid voel bewegen, zijn we toch van elkaar gescheiden. Ik weet niet of ze door mij aangetrokken wordt of dat haar aanwezigheid even onlosmakelijk verbonden is met haar man als de schaduw die zijn lichaam werpt. En ik weet niet precies welk lot ik zou verkiezen, als het erop aankomt. Of ik me door Sylvia wil laten verslinden, of weer alleen wil zijn, verlaten binnen mijn eigen huid.”

Korte Inhoud

Edie heeft een ongebruikelijke baan: ze werkt als ‘body’ in het Elysisch Instituut, een privé-instelling waar cliënten contact kunnen leggen met hun dierbaren. Dankzij een drug, de lotus, kan een body korte tijd een andere persoonlijkheid aannemen. Elke lotus die Edie slikt, elk halfuur dat ze haar eigen lichaam ontvlucht, dient haar rouwende cliënten. De meeste body’s houden het werk niet lang vol, maar Edie verlangt juist naar de uren dat ze niet zichzelf hoeft te zijn.

Dan raakt Edie geobsedeerd door een nieuwe cliënt, Patrick, wiens vrouw Sylvia overleden is. Ondanks de mysterieuze omstandigheden rond Sylvia’s dood ontwikkelt ze gevoelens voor Patrick. Ze begint buiten werktijd met hem af te spreken, ze graaft dieper in Sylvia’s leven en sterven, en langzaam raken de regels steeds verder op de achtergrond. Regels die er zijn om de body’s te beschermen, want het werk is niet zonder gevaren…

Recensie

Zoals Wim Helsen zei in De Slimste Mens: “Ik ben een beeahr.” Want het lijkt alsof ik ontwaak uit een gigantische winterslaap. Een beschamende winterslaap, gemixt met een serieuze leesdip. Met een knoop in mijn maag en een krop in mijn keel wil ik dan ook mijn oprechte excuses aanbieden. En hoe doe ik dat beter dan met een nieuwe recensie?

In november vertelde ik in dit artikel al dat ik in een leesdip zat. En die bleef maar aanslepen, tot ik op een dag Onder de huid van Sara Flannery Murphy binnenkreeg. Het was alsof de hemel openging en God zijn licht op mij scheen, want plots had ik echt zin om dit boek te lezen! Ik kan je zeggen, na zo’n lange tijd zonder zin in lezen voelde dit zo ontzettend goed.

Interessante premisse

Het boek begon dan ook veelbelovend. Want praten met de doden, het lijkt iets waar enkel de mediums van deze wereld mee adverteren. Maar in Onder de huid krijgt iedereen de kans om met zijn dierbare overledene te praten. Zou jij het doen? Ik weet het niet. Maar het is in ieder geval een interessante premisse die meteen mijn aandacht trok.

En zo’n honderdvijftig pagina’s lang slaagt Onder de huid er ook in om mijn aandacht vast te houden en mijn verwachtingen hoog te houden. Het hoofdpersonage, Edie, is namelijk een ‘body’. Wat hier zo’n boeiend element van maakt, is het feit dat body’s zich niets herinneren van de gesprekken die hun lichamen hebben tijdens hun sessies. Doordat Edie het vertellend personage is, krijg je ook als lezer geen informatie over wat er tijdens de sessies gebeurt. Je blijft als het ware op je honger zitten, maar op een goede manier. Je hunkert naar meer informatie en je wilt alsmaar dieper in het verhaal kruipen.

“Ik kan niets terugzeggen. Ik ben zo zorgvuldig geweest. Zo voortdurend voorzichtig dat de zorgvuldigheid zelf onzichtbaar is geworden, alsof ik nooit iets anders heb gekend. Alsof ik me schuilhoudend geboren ben. En nu heb ik de duistere kern van mijn wezen zo nonchalant prijsgegeven alsof ik een glas omstoot. Het is zo’n onhandige vergissing dat hij van een ander lijkt te komen.”

Een suf hoofdpersonage

Al snel merk je dat Edie niet veel interessanter is dan een onbeschreven blad papier. Maar wanneer je leest dat Edie de strikte regels van het Elysisch Instituut begint te overtreden, voel je een kanteling in het verhaal. Edie ontdekt namelijk een andere kant van zichzelf, of beter: een andere vrouw in zichzelf.

Het lijkt alsof haar eigen persoonlijkheid vervaagt en dat merk je ook duidelijk tijdens het lezen. Het voelt aan alsof ze plots meer potentie heeft om de lezer te fascineren. Spijtig genoeg is deze opflakkering van korte duur en is de verandering in Edies persoonlijkheid niet voldoende om haar boeiend genoeg te maken.

Ontknoping van de mysteries

Zoals het een goede thriller betaamt, bevat ook Onder de huid enkele mysterieuze verhaallijnen die door elkaar lopen. Hiermee weet Sara Flannery Murphy je aandacht te trekken en dankzij haar scherpe en zintuiglijke schrijfstijl weet ze je ook even vast te houden. Hoe veelbelovend dit ook mag lijken, het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn.

Edie probeert bij wildvreemden gevoelige informatie los te peuteren, en bijzonder genoeg blijken deze mensen plots wel heel loslippig te zijn. De manier waarop de mysteries ontrafeld worden, lijkt te gemakkelijk en daardoor ongeloofwaardig.

Sara Flannery Murphy heeft hier een grote kans laten liggen om haar publiek betrokkener te laten voelen. Meerdere vertelperspectieven en flashbacks zouden dit probleem oplossen en ons meer van het verhaal tonen. Dit debuut heeft dus niet kunnen overtuigen, maar wie weet doet een volgend boek van haar dat wel.

Dit boek krijgt 3 sterren op 5. // mybooksandlife.be

**De uitgever heeft mij dit boek bezorgd in ruil voor een eerlijke recensie.

Titel: Onder de huid
Originele titel:
The Possessions
Auteur:
Sara Flannery Murphy
Uitgever:
De Fontein
Verschenen in:
2018
Pagina’s:
334 pg.
Genre: Thriller
ISBN:
9789026142710

Follow:

Recensie: Goede Dochter – Karin Slaughter

Eindelijk las ik het nieuwste boek van Karin Slaughter. Lees hier mijn recensie over Goede Dochter.

“Kelly had nog steeds recht op een proces. Ze had nog steeds recht op de beste advocaat die ze kon vinden. Dat had Charlie met zoveel woorden tegen het groepje razende agenten gezegd dat het meisje het liefst had doodgeslagen, maar nu ze hier bij Lenore in de auto zat, vroeg ze zich af of ze misschien alleen maar voor haar in de bres was gesprongen omdat niemand anders het deed.”

View Post

Follow:

Recensie: 13 Minuten – Sarah Pinborough

Enkele weken geleden las ik ’13 minuten’ van Sarah Pinborough. Met veel plezier deel ik mijn recensie met jullie.

“Als Becca bij de rivier was geweest, wist ze niet eens zeker of ze haar voormalige hartsvriendin er wel uit zou hebben getrokken. Niks altijd en eeuwig. Het enige wat voor altijd en eeuwig duurde, was de dood. Bij die gedachte rilde ze even. De dood, en haar liefde voor Aiden. Ze sloeg haar armen weer stevig om zijn nek. Dit was voor altijd en eeuwig. Dat wist ze zeker.”

View Post

Follow:

Recensie: Worldwide (TAGMAG #2) – Matthias Soberon

Worldwide’ was mijn eerste ervaring met fan fiction. Wil je weten wat ik ervan vond? Lees dan hieronder mijn recensie over het tweede deel in de TAGMAG-reeks, geschreven door Matthias Soberon.

“Ze stond op, legde het dagboek op haar bureau en keek naar haar foto met Josh. ‘Ik hoop dat ik altijd de vlam blijf die jouw vuur aanwakkert, liefste,’ fluisterde ze en ze boog zich voorover om de foto een kus te geven. ‘Ik hoop dat ik je snel hoor.’”

View Post

Follow:

Recensie: Hoe word ik Instafamous? – Céline Schraepen & Talisa Loup

Toen ik deze twee jonge vrouwen ontdekte en zag dat ze een boek geschreven hadden over Instagram, wou ik hier toch eens in bladeren. Misschien leer ik nog wel iets bij? Hier volgt dan ook mijn recensie over ‘Hoe word ik instafamous’ van Céline Schraepen en Talisa Loup.

“Wanneer je tegenwoordig aan tieners vraagt wat ze later willen worden is het antwoord vaak niet langer tandarts, schoonheidsspecialiste, advocaat of kapster. Nee, de tieners van vandaag zijn opgegroeid in het ‘social-mediatijdperk’. Jongens willen niets liever dan de ster zijn van hun eigen YouTubekanaal en meisjes willen ‘instafamous’ worden. Maar hoe word je nu eigenlijk populair op social media? Hoe wordt iemand ‘instafamous’?”

View Post

Follow: