Recensie: Phobos – Victor Dixen

Recensie: Phobos – Victor Dixen

Een realityserie in de ruimte, daar gaat ‘Phobos’ van Victor Dixen over. Lees hier mijn recensie.

“De camera zoomt in op zijn gezicht, op zijn grijze ogen met die metaalachtige, magnetische gloed: ‘Houden van betekent dat je vecht omdat je vindt dat jij de beste bent voor de ander… zelfs als de ander dat zelf niet weet. De liefde die ik je aanbied, Léonor, is een gevecht. Die van Mozart is een overgave.’”

Korte Inhoud

In een ruimteschip met bestemming Mars bevinden zich zes jongens en zes meisjes. Overal aan boord volgen camera’s hun doen en laten. Elke stap die ze zetten wordt gefilmd. De reis is namelijk ook een datingshow die wereldwijd wordt uitgezonden. Ze gaan op zoek naar de liefde van hun leven, zodat ze op Mars de eerste menselijke kolonie in de ruimte kunnen beginnen.

De Franse Léonor is een van de uitverkorenen. Ze is een wees en kan niet wachten om haar eenzame leven achter te laten. Maar wanneer haar droom in een nachtmerrie verandert, beseft ze dat er geen weg meer terug is.

Recensie

Ik had ‘Phobos’ al talloze keren zien voorbijkomen op social media, en dan vooral naar aanleiding van YALfest enkele maanden geleden. Toch was mijn nieuwsgierigheid nog niet genoeg aangesproken om het boek vast te nemen. Sciencefiction is namelijk nog een redelijk nieuw genre voor mij. Eerder las ik enkel ‘Illuminae’ van Amie Kaufman en Jay Kristoff en Home’ van Eleni McKnight. Toen ik de vraag kreeg om het boek te recenseren en eindelijk de flaptekst las, dacht ik “YES”. Reality-tv is mijn – not so – guilty pleasure. En dit dan in de ruimte is écht next level.

Een, twee, drie

Drie dingen vallen me direct op bij het openen van het boek. Het eerste is de leuke bladwijzer die erbij zit. En hij is niet alleen mooi, maar ook nog eens handig. Zo staan de namen van alle deelnemers erop, met hun leeftijd en nationaliteit. Echt een leuk extraatje.

Recensie: Phobos - Victor Dixen // mybooksandlife

Het tweede is de oproep tot kandidaatstelling voor het Genesisprogramma. Dit is echt vormgegeven zoals de kandidaten het te zien krijgen. Het ziet eruit als een flyer die je zo ergens op straat of op een prikbord zou kunnen tegenkomen. Zulke elementen verhogen al direct het inlevingsvermogen. En dat is alleen maar een dikke plus!

En het derde zijn de benamingen van de hoofdstukken. Een voorbeeldje hiervan is ‘Beeld, L -5 minuten’. In het begin had ik niet direct door wat de betekenis ervan was. ‘Beeld’ is natuurlijk een verwijzing naar het feit dat we in een realityshow zitten. En na enkele hoofdstukken had ik door dat ‘L -5 minuten’ een tijdsaanduiding is. Het geeft aan hoeveel tijd er nog is voor de lancering van het ruimteschip, of hoeveel tijd er al verstreken is. Dit geeft een ontzettend duidelijke weergave van de tijd. Je ziet aan het begin van elk hoofdstuk klaar en duidelijk waar het verhaal zich situeert op de tijdslijn. Slim gezien en ook net iets leuker dan een gewoon getal als aanduiding van een hoofdstuk.

Houston, we have a problem

Bij de start van ‘Phobos’ was ik in de veronderstelling dat het hele boek zich zou afspelen in de ruimte en tot mijn verbazing was dit absoluut niet het geval. Ook op aarde blijkt er namelijk nog veel aan de gang te zijn wat het verhaal een extra dimensie geeft. Dit was best verrassend en gaf me echt zin om verder te lezen.

Ondanks de verrassing kon de aardse verhaallijn me helaas niet helemaal bekoren. Er wordt te snel te veel informatie weggegeven wat het mysterieuze aspect wegneemt. Ik had graag gezien dat de lezer wat langer in spanning werd gehouden. Hierdoor ga je dan zelf beginnen raden wat er aan de hand kan zijn waardoor je je veel meer inleeft in het verhaal.

Show, don’t tell’ is een belangrijke regel in het schrijven. Simpel uitgedrukt wil dit zeggen dat je bijvoorbeeld beter een gevecht beschrijft, zodat de lezer middenin de actie zit, dan dat je twee personages tegen elkaar laat vertellen dat er een gevecht is geweest. In ‘Phobos’ is er een personage – het meesterbrein achter alle ellende – dat dit principe totaal niet volgt. Victor Dixen laat dit personage namelijk alles vertellen wat ze gedaan heeft in plaats van het in een scène neer te schrijven. Dit nam voor mij dan weer een stuk van mijn inleving weg en creëerde een afstand tussen mij als lezer en het verhaal.

Apotheose

‘Phobos’ is een perfect voorbeeld van een plot driven boek. Het legt meer de focus op handelingen die worden gesteld en op de gevolgen die deze handelingen hebben op het verhaal. De ontwikkeling van personages wordt iets minder belicht, wat ik natuurlijk altijd jammer vind. Maar het plot zit zo goed in elkaar, dat ik dit bijna zou vergeten.

Naarmate het verhaal vordert, voel je de apotheose – die op meesterlijke wijze is uitgewerkt door de auteur – dreigend dichterbij komen. ‘Phobos’ leest echt als een trein. Zelfs wetende dat de wekker ’s ochtends vroeg zal klinken, vind ik het heel moeilijk om het boek aan de kant te leggen. Victor Dixen creëerde een alternatieve wereld die, ondanks de sciencefiction elementen, heel realistisch overkomt. Hij laat ons dromen van onbereikbare avonturen en toont dat iedereen uiteindelijk maar een doel heeft: liefde vinden.

Dit boek krijgt 4 sterren.

[bol_product_links block_id=”bol_59340cfb720bb_selected-products” products=”9200000057345715″ name=”Phobos” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”1″ show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Titel: Phobos
Auteur: Victor Dixen 
Uitgever: Uitgeverij Q
Verschenen: 2016
Pagina’s: 398 pg.
Genre: Young Adult, Science Fiction
ISBN: 9789021403403

Follow:

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*Verplicht

CommentLuv badge