Recensie: Phobos 2 – Victor Dixen

Recensie: Phobos 2 – Victor Dixen

Vorige week las ik het tweede deel in de Phobos-reeks. Hier kan je mijn recensie lezen over Phobos 2 van Victor Dixen.

“Van het weeshuis tot de woning voor fabrieksarbeiders, van die woning tot het trainingskamp van Genesis: ik heb nooit geweten wat het betekende om je thuis te voelen. Maar nu ik deze armen om me heen voel weet ik eindelijk wat het betekent.”

Korte Inhoud

Ze dachten te weten wat ze te wachten stond.

De twaalf pioniers van het Genesisprogramma dachten hun oude leven achter zich te hebben gelaten om echte ruimtehelden te worden. In werkelijkheid zijn ze het slachtoffer van een wrede samenzwering.

Zij dacht dat ze haar gevoelens onder controle had.

Léonor hoopte op Mars eeuwige roem te vinden en misschien wel verliefd te worden, maar ze blijkt de doos van Pandora te hebben geopend. En wat ze nu weet is te heftig om ooit nog te kunnen vergeten.

Recensie

Met de aankomende publicatie van Phobos 3 die in de verte al begint te lonken, vond ik het tijd om Victor Dixen nog eens onder de aandacht te brengen. Enkele maanden geleden recenseerde ik al het eerste boek in deze reeks, Phobos. Nu is het aan Phobos 2 om mijn genadeloze kritiek te ondergaan – GRAPJE! (Of toch niet?)

Recensie: Phobos 2 - Victor Dixen // mybooksandlife.be

Voor ik aan dit boek begon, had ik het gevoel dat ik totaal niet meer wist hoe het verhaal nu juist ging. Ik verwachtte daarom dat het een tijdje zou duren voor ik weer helemaal mee was. Maar niets was minder waar. Het eerste boek was namelijk een aanloop naar de onthulling van een groot en desastreus geheim. Phobos 2 begint vlak na die onthulling, waardoor je vanaf de eerste pagina terechtkomt in een hectische situatie. En zo werd ik onmiddellijk meegevoerd door de stroming van het verhaal.

Mijn geheugen even opfrissen

Als een echte science fiction-newbie herinner ik me nog dat ik aangenaam verrast was door Phobos. Wie had ooit gedacht dat ik zou genieten van een verhaal dat zich afspeelt in de ruimte? Bij Phobos 2 is dit niet anders. Ik geniet nog steeds van de setting en de verhaallijn. Maar de punten waar ik bij het eerste boek over struikelde, zijn nog steeds aanwezig.

Wanneer ik een boek lees, maak ik steeds notities in mijn zeer officieel recensieboekje – kuch. Eens ik dan begin te schrijven aan mijn recensie lees ik al mijn opmerkingen nog eens na, zodat mijn geheugen weer helemaal opgefrist is. Ik transporteer mezelf als het ware terug in de tijd naar mijn leesmomenten.

Serena: de bitch der bitchen

Deze keer valt me op dat ik heel wat neergeschreven heb over Serena, en dat dit niet allemaal positief is.  Dit is natuurlijk ook niet zo heel raar, want Serena is dan ook een echte bitch – pardon my French. Het jammere is dat ze geen genuanceerd personage is. Ze is alleen maar door en door slecht. Er is niets dat ook maar een greintje sympathie voor haar zou kunnen losmaken bij de lezer, wat een gemiste kans is. Is het niet veel interessanter om die innerlijke strijd te voelen tijdens het lezen: ‘Ja, ze is slecht, maar…’?

Het valt niet te ontkennen dat Victor Dixen een echte feeks heeft neergezet. Eentje die me meermaals met mijn ogen doet rollen. Maar is dit omdat Serena zo overtuigend is of omdat ze net over the top is? Heeft de auteur het met haar personage net iets te ver gepusht? Voor mij was het vooral dit laatste. Ik betrap mezelf er namelijk op dat mijn ogen wel heel snel over Serena’s passages gaan.

Dit heeft natuurlijk niet enkel te maken met haar hekserig – ja, ik vind soms nieuwe woorden uit – gedrag. Net zoals in Phobos worden Serenas daden uit de doeken gedaan nádat het gebeurd is. In plaats van dat de auteur het ons toont, vertelt ze steeds aan iemand anders wat ze gedaan heeft, waardoor het heel passief gaat aanvoelen. Ook wordt alles van naald tot draad uitgelegd, alsof de lezer niet slim genoeg is om het zelf uit te vogelen.

Onnatuurlijk en een tikkeltje geforceerd

Veel van de dialogen komen onnatuurlijk over. De dingen die de personages zeggen, lijken vaak heel geforceerd en zouden veel realistischer overkomen als het gewoon een gedachte is. Is dit iets dat misschien eigen is aan de Franse schrijfwijze?

“‘De dood injagen? De druk laten wegvallen op de basis?’ stamelt hij. ‘Zeggen Kelly en Kirsten dat echt? Ik begrijp het niet… Of eigenlijk wel, ik ben bang dat ik het wel begrijp. O mijn god!’”

Deze storende elementen leiden natuurlijk af van de eigenlijke verhaallijn, die wel goed in elkaar zit. Het zorgt ervoor dat ik niet ten volle kan genieten van het spannende en originele ruimte-avontuur van onze twaalf pioniers. Desondanks leef ik wel mee met hen en ben ik benieuwd naar wat er in het derde – en laatste – deel staat te gebeuren.

Dit boek krijgt 3,5 sterren op 5. // mybooksandlife.be

Lees alle reviews over Phobos 2

Titel: Phobos 2
Originele titel:
Phobos 2
Auteur:
Victor Dixen
Uitgever:
Uitgeverij Q
Verschenen in:
2017
Pagina’s:
414 pg.
Genre: Young Adult, Science Fiction
ISBN:
9789021405155

**De uitgever heeft mij dit boek bezorgd in ruil voor een eerlijke recensie.

Follow:

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*Verplicht

CommentLuv badge