Recensie: Op mijn schouders – Jennifer Niven

Recensie: Op mijn schouders – Jennifer Niven

Een hele tijd geleden las ik al de Engelse – en originele – editie van ‘Op mijn schouders’. Deze heet ‘Holding up the Universe’Maar om de Nederlandstalige release in de kijker te zetten, deel ik met plezier nog eens mijn recensie over deze heerlijke Young Adult roman van Jennifer Niven.

“But the hardest thing is something I didn’t expect – seeing people I used to know, people I grew up with, and knowing that while I sat in my house, they got older and went to school and made friends and had lives. It’s like I’m the only one who stopped.”

Don’t judge a book by it’s cover. ‘Op mijn schouders’ is daar een perfect voorbeeld van. Oké, de blauwe bolletjes zijn leuk, maar wat is er aan de hand met die kleur? Is het grijs? Of is het wit? Is het bruin? Het lijkt wel een mix van de drie. Een vuile, stoffige kleur. Gelukkig is het verhaal ‘proper en stofvrij’. 😉

Korte Inhoud

Na de dood van haar moeder begint Libby heel veel te eten. Eten is haar steun en toeverlaat, zonder dit zakt ze in elkaar en wordt het leven eens zo zwaar om te dragen. Tot het zover komt dat ze Amerika’s dikste tiener is en haar huis niet meer uit kan. Op een dag krijgt ze een hevige paniekaanval en moeten de hulpdiensten haar uit haar eigen huis knippen, waardoor het huis onbewoonbaar achterblijft. Door deze vernederende gebeurtenis en op aandringen van haar dokters, besluit ze om haar overtollige ballast overboord te gooien. Wanneer ze heel wat kilo’s is afgevallen, staat haar een nieuwe hindernis te wachten: ze moet haar veilige wereldje verlaten en terug naar school gaan.

Recensie

Prosopagnosie, of gezichtsblindheid: stoornis waarbij de patiënt geen gezichten kan herkennen. Jack ontdekt eindelijk dat zijn onvermogen om gezichten te herkennen een echte ziekte is. Maar net zoals hij al zijn hele leven heeft gedaan wil hij dit geheim houden, zelfs voor zijn ouders. Hij gebruikt zijn charmes en intelligentie om door het leven heen te spartelen en zijn geheim veilig te houden. Hij wil niet dat zijn zorgvuldig geconstrueerde leventje bij de eerste diepe zucht als een kaartenhuis in elkaar zakt. Om dit te doen moet hij af en toe vreselijke dingen doen enkel en alleen om zijn coole imago te beschermen. Van één van die vreselijke dingen is Libby het slachtoffer en de gevolgen voor haar gaan verder dan Jack had kunnen voorzien.

No hate

Op het wereldwijde web was dit boek al een schande nog voor het gepubliceerd werd, enkel en alleen op basis van de flaptekst. Er werd vanuit gegaan dat het verhaal beledigend is voor mensen die zich in dezelfde positie als de personages bevinden en dat het verhaal vertrekt vanuit stereotypes. De toekomstige lezers deden hiermee juist datgene wat in ‘Op mijn schouders’ wordt ‘aangeklaagd’: beoordelen op het eerste zicht.

Volgens het stereotype zou Libby een schuchter meisje moeten zijn dat zich afzijdig houdt in sociale aangelegenheden. Niets is minder waar dan dit. Tijdens haar eerste dagen op school voelt ze zich inderdaad niet zo zeker, maar dat heeft meer te maken met het gevoel dat ze de ‘nieuwe’ is op school, dan met haar gewicht. Al snel ontpopt ze zich als iemand met een gezonde portie zelfvertrouwen dat zelfs de pesters niet kunnen indeuken. Ze is heel moedig en tevreden met zichzelf en heeft het gevoel dat niets in haar weg kan staan om een echte danseres te worden. Dit vond ik heel knap aan dit personage, ze schaamt zich niet voor wie ze is en staat zonder schroom, of zo lijkt het toch, in een paarse bikini in het midden van de schoolgang.

Meer tolerantie

Jack daarentegen begint dit verhaal op een minder positieve noot en stelt zijn moralen in vraag. Diegene die hem op het rechte pad houdt en zijn persoonlijke moraalridder is, is zijn jongste broer Dusty. Dusty heeft een ijzersterke moraal en is mijn absolute favoriete personage van het jaar. Al op jonge leeftijd trekt hij zich niets aan van wat anderen van hem denken en doet hij gewoon waar hij zin in heeft, zelfs met een handtas naar school gaan. Die handtas vindt hij gewoon onwijs cool en wanneer zijn klasgenoten hier minder overtuigd van zijn, laat hij dit niet voor lang aan zijn hart komen.

‘Op mijn schouders’ gaat niet zomaar over een liefdesrelatie. Het laat ons zien hoe belangrijk het is om eerst jezelf graag te zien, voor je iemand anders graag kan zien. Tevens deinst dit boek niet terug om de niet te onderschatte gevolgen van pesten en hokjesdenken te laten zien. Het leven is zoveel aangenamer wanneer we wat toleranter met elkaar kunnen omgaan en niet telkens zoals een schaap de kudde volgen. Wees niet bang om je echte zelf te laten zien, want “you are wanted, you are necessary, you are loved.”

Dit boek krijgt 3,5 sterren op 5. // mybooksandlife.be

Titel: Op mijn schouders
Originele Titel: Holding up the Universe
Auteur: Jennifer Niven
Uitgever: Moon Young Adult
Verschenen: 2017
Pagina’s: 364 pg.
Genre: Young Adult
ISBN: 9789048836154

**Dit boek werd mij bezorgd door de uitgeverij in ruil voor een eerlijke recensie.

Follow:

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*Verplicht

CommentLuv badge