Recensie: Dark Places (Duisternis) – Gillian Flynn

Recensie: Dark Places (Duisternis) – Gillian Flynn

Deze week las ik een boek van de schrijfster van Gone Girl, Gillian Flynn. Hier vind je mijn recensie.

“Ben liet de muziek door zijn hoofd gaan, zoals hij altijd deed met metal, totdat zijn hersens begonnen te sissen en hij zich kwaad en angstig tegelijk voelde. De gitaar ging onverminderd door, waardoor hij steeds meer gespannen werd, en hij bewoog zijn hoofd op en neer en voelde de drums tot in zijn ruggengraat, in een vlaag van razernij en energie, totdat hij niet meer helder kon denken en alleen nog maar verstrakt heen en weer kon bewegen. Zijn lichaam was net een gebalde vuist, klaar om toe te slaan.”

Gillian Flynn heeft naast Dark Places ook Gone Girl geschreven, wat in 2014 in de bioscoop verscheen en een groot succes was. Ik had Gone Girl gelezen nog voor het verfilmd werd en vond het verhaal zo geweldig dat ik er niet over twijfelde om de film in de bioscoop te gaan bekijken.

Een paar maanden na de film was ik op een stockverkoop van een grote boekhandel, waar ik telkens wanneer ik er kom een paar boeken op de kop kan tikken. Ook die keer had ik prijs, want tussen die honderden boeken zag ik dit pareltje liggen, een boek van Gillian Flynn. Ik dacht: “Dit moet goed zijn!”, en dropte hem in mijn mandje, wat op dat moment al redelijk overladen was. Het heeft me uiteindelijk anderhalf jaar geduurd voor het boek vanuit de boekenkast in mijn handen terecht kwam. Ik hoopte bij dit boek vooral op spanning, spanning, spanning en graag evenveel – of zelfs meer – “What the fuck?!”-momenten als bij Gone Girl.

Het verhaal wordt verteld in hoofdstukken waarin afwisselend de Nu Libby Day (in de ik-vorm), de 1985 Patty Day, Libby’s moeder, en Ben Day, haar broer, (beide in de derde persoon) aan het woord komt. Libby is momenteel 31 jaar en is een van de twee overlevenden van de moorden op haar gezin die plaatsvonden tijdens een gruwelijke nacht in januari 1985. Naast haar is enkel haar broer, die veroordeeld is voor deze moorden en zijn leven achter de tralies slijt, nog in leven.

Libby is depressief, eenzaam en leeft van donaties van bezorgde medeburgers die ze heeft verkregen tijdens de jaren na de nacht die haar leven veranderde. Wanneer het bijeen gezamelde bedrag zo goed als op is, moet ze op zoek naar een andere manier om geld in het laatje te brengen. Met tegenzin neemt ze $500 aan van een Kill Club om tijdens een evenement vragen te komen beantwoorden over de moorden, haar familie en haar leven. De leden vragen haar tevens of ze hen wat souvenirs uit het verleden wil verkopen, en aangezien Libby krap bij kas zit en totaal geen belang hecht aan haar tastbare herinneringen gaat ze hier gretig op in en is ze van plan om er financieel gezien alles uit te halen wat er uit te halen valt.

Snel wordt haar aandacht getrokken door een van de leiders van de club, Lyle Wirth, die een privé-onderzoek doet over de moorden waar Libby de enige overlever van is. Lyle, en vele andere leden van de club, zijn ervan overtuigd dat Ben niet de moordenaar is. Eerst vindt ze hun argumenten compleet belachelijk en is ze helemaal niet overtuigd van hun standpunten, maar hoe meer tijd ze doorbrengt met Lyle hoe duidelijker het wordt dat er iets niet klopt aan de hele zaak…

Mijn favoriete delen waren de hoofdstukken waarin Ben Day aan het woord was. Het gaf mij een duidelijk beeld van wat er allemaal vooraf is gegaan aan die tragische nacht en wat de aanleiding was. Het geeft je als lezer de kans om in zijn hoofd te kruipen, wat mij snel sympathie deed krijgen voor deze bizarre, maar kwetsbare jongen.

Het duurde eventjes voor ik volledig in het verhaal zat en erdoor werd meegesleept, maar na 160 pagina’s vond ik het moeilijk om het boek nog neer te leggen. Gillian Flynn beschrijft de moorden op zo’n levendige en gruwelijke manier dat het lijkt alsof je er middenin staat, en dit allemaal terwijl ze ons ook nog eens verwent met mooie metaforen. (“Haar voorhoofd was even gerimpeld als een papieren waaier.”) Naarmate het einde nadert, betrapte ik mezelf er op dat ik sneller en sneller ging lezen door de spanning en door mijn nieuwsgierigheid. Ik wou weten wat er nu eigenlijk écht gebeurd was.

Dark Places is een compleet ander boek dan Gone Girl, en hoewel er iets minder “WTF”-momenten in te vinden zijn, is het niet minderwaardig aan zijn opvolger. De schrijfster besteedt veel aandacht aan de dynamiek in de familie die gebogen gaat onder armoede, wat ze op een geweldige manier onder woorden brengt. Met haar enorm gevoel voor detail heeft ze wederom een spannend verhaal geconstrueerd, waar alle puzzelstukjes perfect in elkaar passen.

4-sterren

[bol_product_links block_id=”bol_58cc365a76519_selected-products” products=”9200000046134440,9200000022055230″ name=”Duisternis” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”1″ show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Titel: Duisternis
Originele titel: Dark Places
Auteur: Gillian Flynn
Uitgever: De Boekerij
Verschenen: 2010
Pagina’s: 383 pg.
Genre: Literaire thriller
ISBN: 978 90 225 7167 5

Follow:

3 Comments

  1. Martine
    29 November 2016 / 22:04

    Ik krijg zin om het te lezen 😃

  2. Lien
    17 Maart 2017 / 16:23

    Ik heb “gone girl” gelezen vorige maand en ik vond het FAN TAS TISCH! Onwaarschijnlijk verteltalent heeft die Gillian! Fijn dat dit boek ook goed is, komt dan ook maar weer op “mijn te lezen lijst” (boek nr. 102…) oeps
    De film van “gone girl” ga ik morgen bekijken, staat al gepland op digibox.

    • mybooksandlife
      18 Maart 2017 / 14:37

      Gone Girl behoort inderdaad tot één van de beste thrillers die ik ooit heb gelezen!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*Verplicht

CommentLuv badge