Michelle vs. de konijnen: 0-1

Michelle vs. de konijnen: 0-1

Hier thuis lopen twee van de meest fluffy konijnen rond die je ooit hebt gezien. Nu ja, niet binnen in huis, want dan zouden we met z’n allen haarballen braken, maar in de garage, wat nog steeds lekker knus is. We hebben een Dora the Explorer en een Einstein, een Borry en een Chippy.

Zoals je misschien aan hun bijnamen kan zien, zijn het nogal ondernemende beestjes. Het liefst gooien ze hun speeltjes in het rond, met gevaar om hun compagnon vol in het gezicht te raken, of sleuren ze met alles dat loszit. Zo ook hun toiletbak, een mooie groene plastic bak met lekker zacht stro in én uitwerpselen natuurlijk.

Met die toiletbak lijken Borry en Chippy een complexe relatie te hebben. Vaak kunnen ze er uren aan een stuk met hun pluizige kont inzitten, maar ze geven me wel de indruk dat ze niet echt tevreden zijn met waar hij staat. Dit maken ze mij duidelijk door hem regelmatig op een andere plaats te zetten en uit te testen of hij daar misschien beter staat en comfortabeler zit.

Ik ben een gestructureerd type. Alles heeft zijn plaats, en dus ook die toiletbak. Telkens wanneer ik in de garage kom en zie dat de toiletbak weer maar eens verhuisd is, kan ik niet anders dan hem gewoon weer op de juiste plek te zetten. Dit werd een dagelijkse routine voor mij, tot op een welbepaalde dag…

Ik had net een nieuwe tunnel voor hen gemaakt – lees: een kartonnen doos waar twee openingen uit gesneden zijn. Borry en Chippy zijn echter veeleisende konijnen – echt, de koningin is er niets tegen – en zijn nooit helemaal tevreden met hoe ik mijn bouwprojecten oplever. Toen ik opnieuw binnenkwam, waren ze al vlijtig aan de verbouwingen begonnen.

Met mijn hart vol liefde stond ik te kijken tot ik plots zag dat dat groen ding niet meer in zijn hoekje stond, maar helemaal aan de andere kant van hun hok. En plots had ik er genoeg van. Als zij hun toiletbak liever daar hebben, dan laat ik hem staan! Ik was zo trots op mezelf, eindelijk was ik niet meer het knechtje van onze diva’s, eindelijk was ik een baasje dat op haar strepen kon staan. Of dat dacht ik toch.

’s Avonds kwam ik, met een hand vol worteltjes, Borry en Chippy vereren met een bezoekje. Tot mijn grote verbazing zag ik een gelig plasje liggen op het plekje waar normaal hun toiletbak staat. Hun manier om te zeggen: “Het is de bedoeling dat jij die bak elke keer terug zet, zodat wij hem weer kunnen verplaatsen.” Wat ik sindsdien dan maar braaf weer doe, meermaals per dag.

Follow:

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*Verplicht

CommentLuv badge